Przedstawienia

Udostępnij

 

Przedstawienia to nie tylko spektakle teatralne, lecz także przedstawianie bieżących spraw i problemów. To autonomiczna rubryka „Dialogu” istniejąca wyłącznie w internecie. Teksty pisane specjalnie do Przedstawień będą ukazywać się kilka razy w miesiącu.

 

Zuzanna Berendt

„To nie był symbol ani metafora” – mówi o projekcie posadzenia w Kassel siedmiu tysięcy dębów Joseph Beyus, jeden z bohaterów spektaklu Martwa natura w reżyserii Agnieszki Jakimiak. Tłumaczy, że dębów powinno być właściwie siedem miliardów: jeden dąb na każdego człowieka żyjącego obecnie na Ziemi. 

Justyna Drath

Odrapana lamperia z olejnej farby w kolorze zbyt dawno zgaszonego khaki, umywalka z kapiącym kranem, za to bez mydła; brak papieru toaletowego i do ksero, gabloty odkurzane w latach siedemdziesiątych, tablica, kreda. Jeśli ktoś szukałby powodów, dla których wybuchł strajk nauczycieli, ten widok mógłby wystarczyć. Oczywiście, że nie wszystkie szkoły tak wyglądają, ale widziałam zbyt dużo właśnie takich – ilustrujących jak rzadko rządzący przywiązują wagę do kwestii materialnych, kiedy myślą o oświacie.

Stanisław Godlewski

Nie wyszło, to oczywiste. Nie mogło wyjść. Mogło być dużo gorzej, pewnie mogło być lepiej – ale też bez przesady. Przyczyn niepowodzeń serialu Osiecka jest kilka i nie wynikają one tylko z pomyłek czy nieumiejętności jego twórców. Oczywiście, serial jeszcze trwa, ogląda się go przecież nie najgorzej, być może nastąpi jakaś „niesamowita przewrotka na koniec”, ale owo „nie wyszło” odnosi się do bardziej ogólnych spraw.

Wiktoria Tabak

Głównym bohaterem Autobiografii na wszelki wypadek (na podstawie tekstu napisanego i wyreżyserowanego przez Michała Buszewicza) jest Michał Buszewicz, a właściwie wielu Michałów Buszewiczów. Przyznaję, początkowo może to brzmieć jak przepis na budowanie pomnika za życia, bądź na potencjalną katastrofę sceniczną.

Magda Mosiewicz

1.

Jest 2020, jest festiwal. Widzowie w domach przy monitorach, każdy osobno, słuchawki w uszach – żeby nie przeszkadzać tym przy monitorach w innych pokojach. Rozmowy publiczności na komunikatorze. I nie rozmowy, tylko właśnie komunikaty. „To co na Nowych Horyzontach?” – „DAU. Koniecznie.”

DAU?

Najlepiej jak najmniej wiedzieć o filmie przed seansem, i tak właśnie jest teraz – nie znam twórców, tytuł nic nie sugeruje, jedynie język rosyjski umiejscawia nas na mapie.

Klik.

Zuzanna Berendt

To jest tekst o spektaklu Honor, którego nie widziałam.
To jest tekst o spektaklu Honor, który zobaczyły trzy osoby.
To jest tekst o spektaklu Honor, którego odbiorcami są więcej niż trzy osoby.
To jest tekst o spektaklu Honor, który 31 października trzykrotnie wydarzył się jako performans, a od 15 listopada wydarza się w grze dziewięciu fotografii i trzech tekstów zamieszczonych na stronie internetowej „Krytyki Politycznej”.

Katarzyna Waligóra

Wrzesień 1980 roku, nieco ponad miesiąc po rozpoczęciu słynnych strajków w Stoczni Gdańskiej, stają Kaliskie Zakłady Koncentratów Spożywczych „Winiary”. Wśród strajkujących znalazła się Jadwiga Kubisiak. Czterdzieści lat później jej córka Daria, reżyserka i dramaturżka, postanawia sięgnąć do rodzinnego archiwum, żeby opowiedzieć historię strajku w spektaklu przygotowanym w ramach programu Laboratorium Nowego Teatru w Teatrze Nowym Proxima w Krakowie.

Agata M. Skrzypek

Z ulgą weszliśmy na teren Szkoły i dopiero wtedy zwolniliśmy kroku. Kwadrans wcześniej wycofywaliśmy się razem z lekko spanikowanym tłumem spod Ronda de Gaulle’a, gdzie narodowcy rzucili kilka petard. Na Aleje Jerozolimskie wróciliśmy bliżej Ronda Dmowskiego. Ponieważ ulica była zupełnie zatkana, znów weszliśmy między budynki i dotarliśmy do Komuny//Warszawa od strony Wspólnej, tam z kolei z konieczności musieliśmy przejść obok uzbrojonych po pachy żandarmów chroniących kościół św. Barbary. Na widok naszych transparentów ustawili się szczelniej przy bramie wejściowej.

Udostępnij